Twoja wyszukiwarka

EWA KOŁODZIEJAK-NIECKUŁA
SUSEŁ MORĘGOWANY W POLSCE
Wiedza i Życie nr 2/1996
Artykuł pochodzi z "Wiedzy i Życia" nr 2/1996

Od pewnego czasu jestem stałą czytelniczką "Wiedzy i Życia". Chciałabym uzyskać od Was informacje na temat susła moręgowanego. Wiem tylko, że prawdopodobnie pojedyncze rodziny tych zwierząt przetrwały w okolicach Góry Świętej Anny.

Agnieszka Bira
Namysław, woj. opolskie

Polska czerwona księga zwierząt podaje, że suseł moręgowany prawdopodobnie przetrwał na Opolszczyźnie w okolicy Strzelec Opolskich. Wielkość populacji tego niezwykle rzadkiego obecnie gatunku nie jest znana, a niektórzy naukowcy uważają nawet, że jest on wymarły. W Polsce przebiega północna granica jego zasięgu. Zasiedla środkową i południowo-wschodnią Europę. Jest objęty całkowitą ochroną. Zwierzęta te zamieszkują otwarte tereny, ugory, pola uprawne i skarpy. Żywią się głównie roślinami zielnymi, ale także owadami, i rzadko, jajami ptaków. Kopią nory i korytarze, dochodzące do 8 m długości, w których przesypiają zimę. Po 5-7 miesiącach susły budzą się i wkrótce kojarzą w pary. W miocie może być od 3 do 8 młodych.

Istnieniu tego gatunku zagraża, dokonywane przez człowieka, zaorywanie pastwisk i ugorów oraz zalesianie terenów otwartych.

Czerwona księga podaje co prawda, że na Górze Św. Anny znaleziono najwyżej położoną kolonię susłów, ale nie wiadomo czy jeszcze istnieje.