Twoja wyszukiwarka

ANDRZEJ PIEŃKOWSKI
SERYJNE KRATERY
Wiedza i Życie nr 1/1999
Artykuł pochodzi z "Wiedzy i Życia" nr 1/1999

Upadek komety Shoemaker-Levy 9 na powierzchnię Jowisza w 1994 roku był uważnie śledzony przez naukowców z całego świata. Na kolejnych ujęciach wydarzenia widać było, jak kometa rozpada się na części w polu grawitacyjnym planety, po czym spada w postaci linii odłamków. Fragmenty komety uderzyły w Jowisza kolejno, a wywołane upadkiem zaburzenia w atmosferze planety ułożone były podobnie jak lecące odłamki - w linii.

Fot. NASA

Ostatnio trzech amerykańskich geologów podjęło się znalezienia analogicznych struktur na Ziemi, zakładając, że takie upadki musiały również mieć miejsce w przeszłości naszej planety. W tym celu przebadali zależności w paleogeograficznym położeniu znanych ziemskich kraterów. Okazało się, że około 214 mln lat temu, w epoce triasowej, trzy kratery: Rochechouart (Francja), Manicouagan (na zdjęciu) i Saint Martin (Kanada) leżały na wspólnym równoleżniku 22.8°N (±1.2°), tworząc linię o długości 4462 km. Co więcej, kolejne dwie struktury impaktowe: Red Wing (USA) i Obolon (Ukraina) są położone w miejscach, które wskazują na podobną trajektorię lotu spadającego obiektu.

Ten wielokrotny upadek mógł być przyczyną epizodu masowego wymierania, który miał miejsce na przełomie wczesnego i środkowego triasu. Potwierdzenie tej hipotezy wymaga jednak dalszych badań.

AP

"Nature", 6672/1998